Ben Melih Saka.

Zor bir çocukluk geçirdim. Bazı şeyleri çok erken yaşta anlamak zorunda kaldım ve bu da içimde uzun süre taşıdığım bir ağırlığa dönüştü.

15 yaşıma geldiğimde depresyon, öz güvensizlik ve içimde büyüyen boşluk hayatımın merkezine yerleşmişti. Kendimi diğer insanlardan farklı, eksik ve geride hissediyordum.

Sanki herkes hayatı yaşıyor, ben ise sadece uzaktan izliyordum.

Günlerim bazen hiçbir şey yapmadan geçiyordu. Uykusuz geceler, kafamın içindeki sesler ve durmadan dönen düşünceler beni sürekli aşağı çekiyordu. Hayattan koptuğumu, içimde hiçbir çıkış yolu kalmadığını düşündüğüm zamanlar oldu.

O dönem kendime sık sık aynı soruları soruyordum:

"Ben neden böyleyim?" "Neden rahat olamıyorum?" "Neden diğer insanlar gibi olamıyorum?"

O zamanlar bilmiyordum ama bu sorular, beni kendi dönüşüm yolculuğuma hazırlıyordu.

Bir süre sonra kendimi kurtaracak bir şey aramaya başladım. Çok bilinçli bir karar değildi ama aşçılığa merak sardım. Direkt işin içine girdim ve mutfaklarda çalışmaya başladım.

Zamanla işimde iyi oldum, geliştim ve genç yaşta ekipler yönetmeye başladım.

Dışarıdan bakıldığında güçlü, sorumluluk alan ve öz güvenli biri gibi görünüyordum. Ama içimde bambaşka bir savaş vardı.

Gün içinde çalışıyor, insanlara liderlik ediyor, sorumluluk alıyordum. Fakat yalnız kaldığımda yine aynı boşluğa, aynı düşüncelere, aynı karanlık yere dönüyordum.

Ve bu durum beni gerçekten yıpratıyordu.

Bu süreçte psikolojiye ve kişisel gelişime daha fazla yönelmeye başladım. Aslında çocukluğumdan beri bu alanlara ilgim vardı ama bu kez sadece meraktan değil, gerçekten bir çıkış yolu bulmak için okuyordum.

Bir gün kendime çok net bir soru sordum:

"Melih, sen gerçekten hayatını böyle mi geçirmek istiyorsun?"

O an içimde bir şey değişti.

Yaşadığım şeyi ilk kez bu kadar net gördüm. Sürekli aynı döngüde kalmak istemiyordum. Kendime bir söz verdim:

Ne olursa olsun ileri gidecektim. Düşebilirdim, zorlanabilirdim, bazen yine karanlık hissedebilirdim ama artık eski halime teslim olmayacaktım.

O günden sonra sadece okumadım; öğrendiklerimi hayatımda uygulamaya başladım.

Kendimi tanımaya, iç sesimi fark etmeye, duygularımı anlamaya, düşüncelerimi yönetmeye ve kendi değerimi yeniden inşa etmeye odaklandım.

Kolay olmadı. Düşüşler oldu. Zorlandığım anlar oldu. Ama bu kez kaçmadım.

Zamanla içimde bir şeyler değişmeye başladı. Kafamdaki seslerin azaldığını, kendime daha net baktığımı ve eskiden beni yerle bir eden şeylerin artık çözülebilir problemler haline geldiğini fark ettim.

Bir gün kendi kendime şu cümleyi kurduğumu hatırlıyorum:

"Ben düzeliyorum."

Bu cümle benim için sadece bir farkındalık değildi. Hayatımda ilk kez gerçekten bir çıkış yolu gördüğüm andı.

Zamanla şunu düşünmeye başladım:

"Ben bunları boşuna mı yaşadım?"

Yaşadıklarım sadece taşıdığım bir yük değildi. Aynı zamanda bir hazırlıktı.

Çünkü artık biliyordum: İnsan değişebilir. İnsan kendi içinden çıkabilir. İnsan kendine bakışını değiştirdiğinde hayatına bakışı da değişir.

Sonra kendime başka bir soru sordum:

"Eğer ben bu karanlıktan çıkabildiysem, aynı yerde olan insanlara bunu anlatmayacak mıyım?"

İşte o noktada karar verdim. Kendimi; öz güven sorunu yaşayan, kendini geri çeken, potansiyelini kullanamayan ve içindeki gücü fark edemeyen insanlara yardımcı olmaya adayacaktım.

2020'de bu işi kurdum. Zamanla eğitimler verdim, danışmanlıklar yaptım, seminerlerde konuştum ve binlerce insanla aynı yolculuğun farklı duraklarında buluştum.

Bugün insanlara öz güvenlerini yeniden inşa etmeleri için rehberlik ediyorum.

Bunu bazen birebir çalışmalarda, bazen eğitim programlarında, bazen seminerlerde, bazen de içeriklerimle yapıyorum.

Ama hangi formatta olursa olsun, asıl amacım aynı:

İnsanların kendi içindeki gücü fark etmesine, kendini daha net ifade etmesine, kararlarının arkasında durmasına ve hayatında daha güçlü adımlar atmasına yardımcı olmak.

Benim için mesele hiçbir zaman sadece bilgi anlatmak olmadı. Bir insanın kendine yeniden güvenmeye başlamasına, kendi sesini duymasına ve "Ben bunu yapabilirim" noktasına gelmesine eşlik etmek oldu.

Çünkü ben o karanlığın ne demek olduğunu biliyorum.

İçinde kaybolmuş, hiçbir çıkış yolu yokmuş gibi hissetmenin ne demek olduğunu biliyorum. Aynı zamanda insan kendi içindeki ışığı fark ettiğinde nelerin mümkün olduğunu da yaşayarak öğrendim.

Bugün şunu çok net biliyorum:

İnsanların çoğu yetersiz değil. Sadece kendi içindeki güce nasıl ulaşacağını bilmiyor.

Öz güven, doğuştan bazı insanlara verilen özel bir yetenek değil. Öğrenilebilen, geliştirilebilen ve adım adım inşa edilebilen bir güç.

Ben de bu yolculukta insanlara bunu hatırlatmak için buradayım.

Eğer sen de kendi gücünü yeniden hatırlamak, kendine daha net bakmak ve hayatında daha güçlü bir duruş geliştirmek istiyorsan, bu yolculukta bir noktada buluşabiliriz.

Çünkü şu an yaşadığın şey, hikâyenin sonu olmak zorunda değil.

Bazen insanın hayatı, kendine sorduğu tek bir gerçek soruyla değişmeye başlar.